Staken re-integratie kost werkgever bakken geld

Ondanks dat de arbo-arts plotseling verklaard dat een werknemer met een burn-out in het geheel geen werkzaamheden meer voor het bedrijf kan doen, heeft de werkgever bij een werkwillige werknemer de plicht zorgvuldig te blijven kijken naar mogelijkheden van re-integratie. Als hij dat nalaat, kan hem dat op een forse schadepost komen te staan. De kantonrechter kent maar liefst een correctiefactor van 2,5 toe.

Een man werkt al bijna dertig jaar bij hetzelfde bedrijf in de functie van 'Supervisor Technical Services'. Een jaar nadat het bedrijf van de werknemer is overgenomen, raakt de man overspannen en arbeidsongeschikt. De arbo-arts constateert een burn-out maar na twee maanden ziekte acht de geneeskundige de werknemer weer tot werken in staat. De werkzaamheden mogen echter niet stresserend zijn. Daarom zoekt de werkgever een passende, niet stressvolle functie voor hem op een afdeling waar klachten worden behandeld. De werknemer laat snel weten dat hij de werkzaamheden absoluut niet passend vindt. Ze stroken niet met de beperkingen die de arbo-arts vooraf had genoemd. Toch verricht de werknemer zijn vervangend werk trouw.

Zwalkende arts

De arbo-arts doet er na enige tijd een schepje bovenop en meldt de werkgever dat de werkzaamheden kunnen worden uitgebreid, omdat het volgens de arts goed gaat met de werknemer. Maar na twee dagen komt de arbo-arts op zijn verhaal terug en concludeert dat de werknemer in het geheel geen werkzaamheden meer zou kunnen verrichten bij deze werkgever, nu niet en in de toekomst niet. Volgens de 'zwalkende' arts was re-integratie in zijn eigen werk en in ander werk bij de werkgever onmogelijk.

­

De werkgever heeft bij het UWV drie keer om een deskundigenoordeel gevraagd. Het eerste oordeel werd niet gegeven omdat het zogenoemde spoor 1 nog niet was afgerond. De twee andere oordelen pakten slecht uit voor de werkgever. Zo oordeelde het UWV dat de werkgever zijn re-integratieverplichtingen niet was nagekomen.

Werkgever blijft in gebreke

De kantonrechter constateert onder andere op basis van de bevindingen van het UWV dat er sprake is van een arbeidsconflict en dat deze aan de werkgever te wijten is. Ook en vooral omdat de burn-out en de daarop volgende arbeidsongeschiktheid voor een aanzienlijk deel veroorzaakt is door het werk. De rechter rekent dit de werkgever zwaar aan. De werkgever had pro-actief naar re-integratiemogelijkheden van de werknemer moeten zoeken, maar heeft zich daar onvoldoende van gekweten.

­

Zo waren in eerste instantie de werkzaamheden niet passend. Daarna werden hem helemaal geen werkzaamheden meer aangeboden. Ook merkt de kantonrechter op dat de werkgever te snel en te makkelijk afging op het oordeel van de arbo-arts, die van het ene op het andere moment meldde dat voor de werknemer geen plaats meer was in de organisatie. Daarmee oordeelt de rechter dat er sprake is van verandering van omstandigheden en dat de arbeidsovereenkomst billijk dient te worden beëindigd.

­

De mislukte re-integratie en het uiteindelijk (op advies van de arbo-arts) toegang weigeren tot het werk worden de werkgever dus zwaar aangerekend. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst onder toekenning van een vergoeding van bijna 400.000 euro. Conform het verzoek werd correctiefactor C in de kantonrechtersformule op 2,5 gesteld.

[ Bron: GIDS voor Personeelsmanagement, nr. 9, 2011 ]